Ciąg Fibonacciego zaczyna się od 1, 1, a każda następna liczba jest sumą dwóch poprzednich. Nazwano go na cześć Leonarda z Pizy (Fibonacciego), który opisał go w 1202 roku, choć w matematyce indyjskiej był znany już wiele stuleci wcześniej. Ilorazy kolejnych wyrazów dążą do złotego podziału φ, a sam ciąg pojawia się w naturze wszędzie tam, gdzie występuje efektywne upakowanie.
Ciąg Fibonacciego 1, 1, 2, 3, 5, 8, 13, 21, 34... jest określony rekurencją F(n) = F(n-1) + F(n-2). Nazwę zawdzięcza Leonardowi z Pizy, który przedstawił go Europie w 1202 roku, choć w matematyce indyjskiej był znany co najmniej od VI wieku. Ilorazy kolejnych liczb Fibonacciego dążą do złotego podziału φ. Ciąg pojawia się w spiralach nasion słonecznika, łuskach szyszek, układzie ananasa i rozgałęzieniach drzew. Wzór Bineta podaje dokładną postać zamkniętą: F(n) = (phi^n - psi^n) / sqrt(5).